Read Μέχρι την τελευταία του ανάσα by Γιώργος Δάμτσιος Online

Μέχρι την τελευταία του ανάσα

Ο Ρομπ Μίαρς βρίσκεται απέναντι από έναν ψυχίατρο που την τελευταία εβδομάδα τον ρωτά συνεχώς το ίδιο πράγμα: Γιατί έγινε δολοφόνος...Η αφήγησή του, γεμάτη παράξενες συμπτώσεις, μεταφυσικές παρεμβάσεις και συνεχείς ανατροπές, θα ξετυλίξει μια σκοτεινή ιστορία για την οποία τα όπλα της επιστήμης δεν μπορούν να δώσουν επαρκείς εξηγήσεις. Υπάρχει το απόλυτο Κακό και αν ναι, μΟ Ρομπ Μίαρς βρίσκεται απέναντι από έναν ψυχίατρο που την τελευταία εβδομάδα τον ρωτά συνεχώς το ίδιο πράγμα: Γιατί έγινε δολοφόνος...Η αφήγησή του, γεμάτη παράξενες συμπτώσεις, μεταφυσικές παρεμβάσεις και συνεχείς ανατροπές, θα ξετυλίξει μια σκοτεινή ιστορία για την οποία τα όπλα της επιστήμης δεν μπορούν να δώσουν επαρκείς εξηγήσεις. Υπάρχει το απόλυτο Κακό και αν ναι, μπορεί να κατευθύνει τις πράξεις μας σαν να είμαστε μαριονέτες στη βούλησή του;Το τέλος θα είναι απρόσμενο για όλους τους πρωταγωνιστές, ένοχους και αθώους. Αν υπάρχουν αθώοι σε αυτή την ιστορία...Ο Γιώργος Δάμτσιος, στην πρώτη του λογοτεχνική εμφάνιση, χτίζει με την πένα του ένα σκοτεινό, μεταφυσικό θρίλερ. Ταυτόχρονα, το βιβλίο αποτελεί ένα δυνατό ψυχογράφημα χαρακτήρων που συγκρούονται μεταξύ τους αναζητώντας απαντήσεις για τη ζωή, την αγάπη, και την ελευθερία ή όχι της ανθρώπινης βούλησης."Ο Γιώργος Δάμτσιος με το πρώτο του μυθιστόρημα μας ρίχνει κατευθείαν στα βαθιά της σκοτεινής φαντασίας του, και η παρέα του Ελληνικού Τρόμου γίνεται πλουσιότερη με έναν από τους πιο ενδιαφέροντες αντι-ήρωες που έχουμε συναντήσει στην εγχώρια λογοτεχνία τα τελευταία χρόνια: τρομακτικός, πνευματώδης, και σε ορισμένα σημεία ξεκαρδιστικός, ο "διαταραγμένος εγκληματίας" Ρομπ αρχίζει να διηγείται την ιστορία από την αρχή, καθώς ο ψυχίατρος του προσφέρει ένα τσιγάρο. Η ιστορία σε τραβάει μέσα της, ο Γιώργος Δάμτσιος δεν βιάζεται, και με τη ροή του κειμένου, το τσιγάρο γίνεται πακέτο, κι εγώ δεν κατάλαβα για πότε βράδιασε!" (Κωνσταντίνος Κέλλης, συγγραφέας ("Το φως μέσα μου", "Νεκρή Γραμμή")...

Title : Μέχρι την τελευταία του ανάσα
Author :
Rating :
ISBN : 9789609796699
Format Type : Paperback
Number of Pages : 352 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Μέχρι την τελευταία του ανάσα Reviews

  • Ευθυμία Δεσποτάκη
    2018-11-22 12:26

    Αυτό το βιβλίο με βασάνισε όσο δεν πάει: με ρούφηξε, με έκανε να ενδιαφερθώ, με τσίγκλησε να το τελειώσω και κάπου εκεί στη σελίδα 210 αποφάσισε να με κάνει να το ξεχάσω σε ένα φιλικό σπίτι και να μην μπορέσω να το τελειώσω την επόμενη μέρα που το ξεκίνησα. Γκρρρ.Αλλά τέλος καλό, όλα καλά. Ένα πολύ ενδιαφέρον θριλεράκι, με παράξενη επιλογή πρωταγωνιστή (ο οποίος βγαίνει εξαιρετικά αληθινός και με αντιδράσεις που με ξάφνιασαν ευχάριστα). Δε συμφωνώ απαραίτητα με την επιλογή της τεχνικής (κάποιες φορές η «συνέντευξη» τραβάει σε μάκρος κι άλλες, απλά μου θυμίζει ότι υπάρχει, ενώ είχα βυθιστεί στην αφήγηση), αλλά αυτό είναι μάλλον θέμα γούστου. Η ύπαρξη υπερφυσικού στοιχείου ήταν για μένα το κερασάκι στην τούρτα.

  • George K.
    2018-11-23 05:20

    Αποφάσισα να αγοράσω και τελικά να διαβάσω το βιβλίο, κυρίως μετά την θετική κριτική από τον Κωνσταντίνο Κέλλη, του οποίου η γνώμη "μετράει" πολύ μετά τα δυο εξαιρετικά βιβλία τρόμου που μας έχει χαρίσει. Πιθανότατα θα το αγόραζα το βιβλίο έτσι και αλλιώς, ελέω ιντριγκαδόρικης περίληψης, ωραίου εξωφύλλου και προσιτής τιμής, όμως όχι τόσο σύντομα. Λοιπόν, δεν απογοητεύτηκα, σίγουρα διάβασα ένα καλογραμμένο και ενδιαφέρον μεταφυσικό θρίλερ, τίμιο ως προς τις προθέσεις του.Ο Ρομπ Μίαρς αφηγείται σ'έναν ψυχίατρο στην φυλακή όπου βρίσκεται, πως έφτασε στο σημείο να σκοτώσει μια τετραμελή οικογένεια, μέλος της οποίας ήταν και η πρώην γυναίκα του. Αρχίζει από την αρχή την εξιστόρηση του, καπνίζοντας το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, περιγράφει τα βάσανα που αντιμετώπισε στην ζωή του και την πορεία του μέχρι το τραγικό περιστατικό.Η ιστορία συνδυάζει ιδιαίτερα ικανοποιητικά το δράμα με το μεταφυσικό θρίλερ και τον τρόμο, με το τελικό αποτέλεσμα να είναι πάρα πολύ καλό. Το μυστήριο, η αγωνία για την συνέχεια και οι λίγες αλλά καλές ανατροπές στο τέλος, είναι στοιχεία που δεν θ'αφήσουν κανέναν αδιάφορο. Όσον αφορά την γραφή, είναι πραγματικά πολύ καλή, εθιστική και άκρως ευκολοδιάβαστη, με τα (ακριβώς!) εκατό κεφάλαια να βοηθούν με την σειρά τους στην γρήγορη ανάγνωση. Ο κεντρικός χαρακτήρας της ιστορίας, που αφηγείται στον ψυχίατρο τα βάσανά του, μου φάνηκε αρκετά καλογραμμένος, ενδιαφέρων και συμπαθητικός, ενδιαφέρθηκα ιδιαίτερα γι'αυτά που έζησε.Συμπερασματικά, έχουμε να κάνουμε με μια τίμια και ενδιαφέρουσα πρώτη συγγραφική προσπάθεια, από έναν νέο συγγραφέα. Προβλήματα σε περιγραφές και κοσμοπλασία μπορεί και να υπάρχουν, δεν αντιλέγω, όμως σαν σύνολο πρόκειται για ένα αξιοπρεπέστατο και ψυχαγωγικό μεταφυσικό θρίλερ, που θα ανταμείψει τον αναγνώστη, προσφέροντάς του μυστήριο, αγωνία, έντονες μεταφυσικές πινελιές και ανατροπές. Με λίγα λόγια έμεινα ικανοποιημένος, σίγουρα θα διαβάσω και επόμενα βιβλία του συγγραφέα!

  • Dimitra Benisi
    2018-11-22 05:27

    Έχω έναν λόγο που έβαλα μόνο 4 αστεράκια. Δεν είναι το είδος που θα αγόραζα να διαβάσω. Πήρα το βιβλίο για λόγους κυρίως pr στο φεστιβάλ της Fantasmagoria-βλέπεις είμαι ειλικρινής, Γιώργο-και περίμενε τη σειρά του να το διαβάσω. Κακώς θα μου πείτε. Κακώς ή καλώς το διάβασα στο ταξίδι μου στο Λονδίνο πριν μερικές ημέρες. Κακώς το πήρα μαζί μου. Διότι το τελείωσα μέσα σε λίγες ώρες και μετά έψαχνα τι να διαβάσω... Πρόκειται για ένα πολύ καλογραμμένο και εξαιρετικής αισθητικής ψυχολογικό θρίλερ. Το ψυχογράφημα του "εγκληματία" είναι συναρπαστικό, από την πρώτη σελίδα. Εξαιρετική δουλειά στο κομμάτι του editing, έτσι για να πούμε και τα καλά της τεχνικής. Όπως και η μικρή έκταση των κεφαλαίων, που επέτρεπε να ολοκληρώνονται σύντομα οι μικρές ενότητες και να ανοίγει ο δρόμος για την αγωνία του επόμενου κεφαλαίου. Ένα βιβλίο που πραγματικά θα ήταν μια εξαιρετικά δυνατή ταινία, γυρισμένη σε γκρίζα βροχερή πόλη, εκεί που η κατάθλιψη του τσιμέντου συναγωνίζεται με τον απόκρυφο τρόμο, που καραδοκεί μισοκρυμμένος πίσω από αρρωστημένες χλωμές μορφές ανθρώπινων ερειπείων που κανείς δεν ξέρει αν είναι πραγματικά νεκρές... πλέον. Προσωπικά θα το μετέφραζα άμεσα στα αγγλικά και θα κυνηγούσα να γίνει ταινία. Και δεν αστειεύομαι σε αυτό. Ο λόγος, λοιπόν που παίρνει μόνο 4 αστεράκια αντί για 5, είναι οι δυο τελευταίες σελίδες. Μοιάζουν να γράφτηκαν για να δώσουν μια αίσθηση δικαίωσης, μόνο που δίνεται αδέξια και ίσως λίγο βιαστικά. Αυτό θα ήθελε σοβαρή αναθεώρηση, αν με ρωτάτε. Είμαι υπέρ της δικαίωσης, by all means, και πάντα την επιδιώκω, είτε στην αφήγηση είτε στο γραπτό μου, αλλά εδώ μοιάζει σαν να μου ξεφούσκωσε ένα αερόστατο που ήταν έτοιμο να απογειωθεί. Όταν το κάνεις σενάριο, Γιώργο, το βλέπεις εκ νέου. Ή μπορείς και τώρα να το αλλάξεις, αν θέλεις. Προσωπικά θα ψαχουλέψω να βρω κι άλλα βιβλία σου.

  • Βασίλης Γιαννάκης
    2018-12-08 06:16

    Εξαιρετικό ντεμπούτο από ένα πολλά υποσχόμενο ταλέντο στον τρόμο, το οποίο ενώ υπολόγιζα ότι θα το διάβαζα σε 6 μέρες, με "ρούφηξε" τόσο με την ατμόσφαιρα και το σασπένς του, που τελικά το τέλειωσα σε μόλις 3 μέρες. Ο Δάμτσιος μας συστήνει τον Ρομπ Μίαρς, έναν άνθρωπο που δολοφόνησε την πρώην σύζυγό του, τον άντρα της και τα δύο τους παιδιά. Στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου ο Ρομπ αφηγείται την ιστορία του σε έναν ψυχίατρο προκειμένου να εξηγήσει τί ήταν αυτό που τον οδήγησε σε αυτή την ενέργεια. Μπορεί η υπόθεση να ταιριάζει σε ψυχολογικό θρίλερ, ωστόσο η ιστορία είναι γεμάτη από μεταφυσικά συμβάντα και εφιαλτικές απειλές. Γρήγορα καταλαβαίνουμε ότι δεν έχουμε να κάνουμε με έναν "κακό" που προορίζεται να τον αντιπαθήσουμε, αλλά με έναν συμπαθέστατο άνθρωπο της διπλανής πόρτας, που κάποιες εξώκοσμες δυνάμεις καθόρισαν τις αποφάσεις και τις πράξεις του. Υπάρχουν επίσης έρωτες, ίντριγκες και ανατροπές, πανέξυπνο χιούμορ, όπως επίσης και ένα πλήθος άλλων στοιχείων, ικανών να κερδίσουν το αναγνωστικό κοινό και να προσδώσουν στο όλο εγχείρημα την αίγλη ενός εξωστρεφούς best-seller από αυτά που πολλοί νομίζουν λανθασμένα ότι γράφονται μόνο "έξω". Προσωπικά ευχαριστήθηκα πάρα πολύ το "μέχρι την τελευταία του ανάσα" και παρά το "βαρύ" ζήτημα που διαπραγματεύεται, ήταν η πνευματώδης γραφή του Γιώργου που το έκανε να αποτελεί για μένα μια διασκεδαστική εμπειρία. Μπαίνω από τώρα σε κατάσταση αναμονής για το επόμενο μυθιστόρημα του συγγραφέα.

  • Σοφία Κραββαρίτη
    2018-12-04 08:35

    Ο Ρομπ Μίαρς είναι ο δολοφόνος της τετραμελούς οικογένειας της πρώην συζύγου του. Έγκλημα ζήλειας και πάθους; Θα μπορούσε. Όχι όμως για τον Γιώργο Δάμτσιο που μας προσφέρει ένα μοναδικό βιβλίο όπου όλοι μοιάζουν ένοχοι και αθώοι μαζί και η ιστορία που ξετυλίγεται μέσα σε αυτό, μας πάει πολύ πιο μακριά απ’ όσο ένας κοινός νους μπορεί να συλλάβει. Ο συγγραφέας κάνει το ντεμπούτο του με ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ, που σε κάνει να το παρακολουθείς ως την τελευταία ανάσα του. Αν και αφού κλείσεις το βιβλίο, αυτό εξακολουθεί να είναι ζωντανό μπροστά στα μάτια σου, μιας και δεν είναι τόσο εύκολο να ξεχάσεις την ιστορία που εκτυλίχθηκε μέσα στις σελίδες του. Μια ιστορία που τρέχει και μαζί της τρέχεις κι εσύ να την προλάβεις και να μην χάσεις καμία στιγμή από αυτές που εξιστορεί ο Ρομπ στον ψυχίατρό του, εξηγώντας του τους λόγους που τον οδήγησαν στο να αφανίσει την τετραμελή οικογένεια.Απέναντι από τον ψυχίατρο βρίσκεται ένας ευφυής, αλλά και ευαίσθητος άντρας. Δέκτης μεταφυσικών φαινομένων, ανοίγει την καρδιά του στον γιατρό ψάχνοντας και αυτός απαντήσεις. Ένα «ομιλούν μάτι» η αρχή του κακού ή η σωτηρία του; Η καινούρια βοηθός στην δουλειά τι ρόλο θα παίξει στον γάμο του και κατά συνέπεια στην ζωή του όλη; Από τι πρέπει να σώσει την γυναίκα του πριν την σκοτώσει;Οι συνεδρίες με τον ψυχίατρο τελείωσαν. Ο Ρομπ μπαίνει στην φυλακή αναμένοντας την τύχη του και επιλέγοντας ο ίδιος κατά κάποιο τρόπο την τιμωρία του. Και εκεί που νομίζεις ότι έχουν τελειώσει όλα, έρχεται ένα ανατρεπτικό και συνταρακτικό τέλος που μας κάνει να διερωτιώμαστε, ποιος είναι ο ένοχος τελικά; Ο θύτης είναι πράγματι θύτης ή μήπως το θύμα;Ένα βιβλίο καθηλωτικό. Η γραφή του Γιώργου Δάμτσιου σε ταξιδεύει από το πραγματικό στο μεταφυσικό χωρίς να κολλάει, χωρίς να σου αφήνει κενά και παρακολουθείς την ιστορία του απνευστί. Ένας ήρωας φαινομενικά δολοφόνος, πλασμένος από τον συγγραφέα με τέτοιο τρόπο, που σε κάνει να ψάχνεις ελαφρυντικά για την αποτρόπαιη πράξη του. Τα συναισθήματα σε πλημμυρίζουν και όσο γυρνάς τις σελίδες, σε κατακλύζουν εικόνες δίνοντάς μας ο δημιουργός την ευκαιρία να δούμε ολοκάθαρα την ζωή του Ρομπ μέσα από τα λόγια του. Το χιούμορ του καυστικό, μας χαρίζει κάποιες στιγμές γέλιου μέσα στην αγριότητα της κατάστασης και η ευαισθησία του κερδίζει την συμπάθειά μας, ίσως και τον οίκτο μας. Το «ομιλούν μάτι» μας ακολουθεί και η έξυπνη ιδέα του βιβλίου σίγουρα κερδίζει τις εντυπώσεις και ο συγγραφέας το αναγνωστικό κοινό.Ο Γιώργος Δάμτσιος κάνει μια πολύ εντυπωσιακή είσοδο στον χώρο της λογοτεχνίας. Όταν η ανατριχίλα παίρνει σάρκα και οστά μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου και όταν διαβάζοντάς το δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσει η επόμενη στιγμή, τότε σίγουρα μιλάμε για ένα δυνατό βιβλίο και έναν πολλά υποσχόμενο συγγραφέα που πιστεύω ότι έχει πολλά να δώσει ακόμα. Ίσως «Μέχρι την τελευταία του Ανάσα...»

  • Christos Odinson Keskinis
    2018-12-13 08:34

    Με το που ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το βιβλίο, ήξερα! Ήξερα ότι δεν θα το άφηνα από τα χέρια μου προτού το τελειώσω. Ήξερα πως κάθε κεφάλαιο θα ήταν ένα βήμα προς την φρίκη ή την εξιλέωση. Άλλωστε δεν είχε σημασία. Απλά έπρεπε να μάθω το τέλος. Αλλά ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Το πρώτο πράγμα που μαθαίνουμε στο βιβλίο είναι πως ο πρωταγωνιστής Ρομπ Μίαρς είναι ένοχος για τον θάνατο της πρώην γυναίκας του, του συζύγου της και των δύο παιδιών τους. Έγκλημα πάθους, θα μπορούσε να πει κάποιος αν έγραφε αστυνομικό μυθιστόρημα και να τελειώσει το βιβλίο. Όμως το «Μέχρι την Τελευταία του Ανάσα» δεν είναι αστυνομικό μυθιστόρημα. Ή μάλλον δεν είναι μόνο αυτό. Τότε τι είναι; Στην παρουσίασή του, όπου ήταν και η πρώτη μου επαφή με το βιβλίο και τον συγγραφέα, έμαθα πως πολλοί είναι αυτοί που προσπαθούν να βρουν σε ποια κατηγορία ανήκει το βιβλίο. Ας μπω κι εγώ σε αυτό το παιχνίδι λοιπόν. Αστυνομικό θρίλερ με μεταφυσικές ανησυχίες… Και πάλι δεν περιγράφω ούτε τα μισά! ΟΧΙ θα πω απλά ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ βιβλίο και θα έχω περιγράψει τα πάντα. Μια και είμαι από την φύση μου από αυτούς που συμπαθούν τους κακούς δολοφόνους σε μια ταινία, συμπάθησα τον πρωταγωνιστή του βιβλίου από τις πρώτες σελίδες. Και ας είχε κάνει ένα φρικτό έγκλημα. Και όταν έμαθα την δουλειά του(καθαριστής σε νοσοκομείο) συμπάθησα ακόμη περισσότερο τον… συνάδελφό μου! Φουλ της συμπάθειας! Και αν κάποιοι που τον αντιπαθούν στην αρχή, σιγά-σιγά αλλάζουν γνώμη, φανταστείτε τι έπαθα εγώ! Δε μου αρέσει να αποκαλύπτω στοιχεία της ιστορίας και θα σταματήσω κάπου εδώ. Όλο το βιβλίο βασίζεται σε διλλήματα για τα οποία καλείτε να πάρει μια απόφαση ο πρωταγωνιστής. Θα κλείσω λοιπόν με ένα δίλλημα:Για εμένα υπάρχουν δύο είδη βιβλίων. Αυτά που τα διαβάζεις και τα έχεις στο μυαλό σου για πάντα αλλάζοντας ακόμη και τον τρόπο που σκέφτεσαι και αυτά που έχεις ήδη ξεχάσει μόλις γυρίσεις την τελευταία τους σελίδα, άσχετα πόσο καλή ιστορία τους. Αυτό το βιβλίο ανήκει σίγουρα στο πρώτο είδος. Εσείς ποια βιβλία προτιμάτε να διαβάζετε;

  • Ηλίας Τσιάρας
    2018-12-01 06:39

    Τελείωσα πρόσφατα και αρκετά γρήγορα (σε 4 μόνο μέρες) το βιβλίο του Γιώργου και μου άρεσε πολύ. Είναι πάρα πολύ εθιστικό, σχεδόν αδύνατον να το αφήσεις κάτω, μέχρι να φτάσεις στο τέλος και να δεις τι σκατά γίνεται επιτέλους. Έχει μια πολύ ωραία κεντρική ιδέα, όμορφα εκτελεσμένη, με ιδιαίτερους και αληθοφανείς χαρακτήρες. Ιδίως ο τραγικός πρωταγωνιστής που αφηγείται την ιστορία του είναι σαν να τον έχεις απέναντί σου και να τον βλέπεις να καπνίζει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Η πλοκή είναι γεμάτη ανατροπές και υπάρχει διάχυτη μια ανατριχιαστική ατμόσφαιρα πως κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Η γραφή είναι στρωτή, όπως πρέπει για το ύφος της υπόθεσης. Το μόνο αρνητικό που έχω να επισημάνω είναι πως για κάποιον άγνωστο λόγο, ξέρω πως δεν το έχει κάνει ο συγγραφέας, υπάρχουν πάρα μα πάρα πολλές λέξεις με πλάγια γράμματα -τα γνωστά italics- χωρίς κανέναν προφανή σκοπό, κάτι που με κούρασε. Επίσης, να σημειώσω πως κατά τη γνώμη μου το βιβλίο δεν είναι τρόμου, τουλάχιστον όχι καθαρόαιμο, αλλά πιο πολύ μυστηρίου με μεταφυσικές καταστάσεις και κάποιες λίγες τρομακτικές σκηνές. Το προτείνω σε όλους όσους αγαπούν το μεταφυσικό, ιδιαίτερους στους λάτρεις των σκοτεινών, μπερδεμένων υποθέσεων. Δεν πρόκειται να σας απογοητεύσει. Συγχαρητήρια και από εδώ, Γιώργο. Πολύ δυνατό ντεμπούτο. Με το καλό τα επόμενα.

  • Μάριος Δημητριάδης
    2018-11-29 08:27

    Ολοκληρώνοντας το βιβλίο του πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα Γιώργου Δάμτσιου οφείλω απλά να ομολογήσω ότι εξεπλάγην! Και εξηγούμαι: Μια εξαιρετικά δομημένη θεματολογία ξεκίνησε να ξεδιπλώνεται με μαεστρία από τη πρώτη σελίδα, που παρόμοιά της ομολογώ ότι δεν συνάντησα. Μέσα από μια κατάθεση ψυχής ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, Ρομπ Μίαρς, μας εξιστορεί αναλυτικά με σαρκασμό, χιούμορ και ευφράδεια λόγου, όλη την πορεία και τους λόγους που τον οδήγησαν στη δολοφονία τεσσάρων ανθρώπων. Το μεταφυσικό, η ατμόσφαιρα, η αγωνία, ο υποβόσκων τρόμος και οι δυνατές σχέσεις μεταξύ των βασικών προσώπων πλέκονται σε ένα πολύ δυνατό θρίλερ που σίγουρα δε θα αφήσει κανέναν αδιάφορο. Ένα πολύ δυνατό θρίλερ με συνεχείς έντονες στιγμές που έχει πολλά να δώσει στη λογοτεχνία. Σίγουρα το καλύτερο ντεμπούτο για ένα συγγραφέα.

  • Ευαγγελία Παπανίκου
    2018-11-18 10:21

    Το «Μέχρι την τελευταία του ανάσα» αποτελεί «ωδή» στον όρο «αντι-ήρωας» και στο τρομακτικό μεγαλείο του που καθηλώνει τον αναγνώστη ολοκληρωτικά, από την πρώτη μέχρι την τελευταία του σελίδα.Ο ήρωας, με σχεδόν σχιζοφρενική αντιμετώπιση αυτών που του συμβαίνουν και με αφοπλιστική ειλικρίνεια, εκφράζει απόψεις και συναισθήματα προς όλες τις καταστάσεις (μεταφυσικές ή μη) και τους ανθρώπους, και όχι μόνο σε προκαλεί να νιώσεις ό,τι νιώθει αλλά και να ταυτιστείς απόλυτα μαζί του.Παίρνω την ελευθερία να παραθέσω τα παρακάτω σημεία από το βιβλίο, ως χαρακτηριστικά παραδείγματα του πόσο έξυπνα, περιεκτικά και μεστά, ο συγγραφέας διαχειρίζεται την πλοκή του βιβλίου και τη γλώσσα, για να μεταδώσει στον αναγνώστη μεταφορικά, βαθύτερα νοήματα που περικλείουν υπαρξιακές αναζητήσεις και συνοψίζουν συγκλονιστικά τα παιχνίδια της μοίρας και τον αντίκτυπό τους στην καθημερινή ζωή και συναισθηματική κατάσταση του ατόμου. «Από τη μια ξεφύσησα ανακουφισμένος αφού ήξερα τουλάχιστον πού βρισκόμουν, αλλά από την άλλη δεν μπόρεσα παρά να ανησυχήσω για το πώς στην ευχή έφτασα τόσο μακριά δίχως να θυμάμαι το παραμικρό.»"Έσκασε στα γέλια με τη σκέψη του και το έκανε άφοβα. Ήταν ο τρελός του χωριού, ο πρωταγωνιστής της παράστασης, και κανένας δε θα του ζητούσε εξηγήσεις. Για την ακρίβεια, όση ώρα χαχάνιζε ουδείς του έδωσε έστω και την ελάχιστη σημασία..."Κι ενώ ο ήρωας του βιβλίου, θέλει απολύτως δικαιολογημένα να δώσει απλές εξηγήσεις σε μεταφυσικές συμπτώσεις κι αντικειμενικές απορίες, βρίσκει τις σκοτεινές κι ανατρεπτικές απαντήσεις. Κι ενώ ο αναγνώστης είναι καθηλωμένος ολοκληρωτικά, ο συγγραφέας αδράζει την ευκαιρία και του κατευθύνει με θαυμαστή ευστοχία σκοτεινές ερωτήσεις για τη δική του ζωή, και ακόμα πιο ανατριχιαστικά, του προκαλεί εσωτερικές αναζητήσεις για την ακατανόητη απόλυτη τραγική ειρωνεία της απλής καθημερινής ζωής και των φαινομενικά τυχαίων γεγονότων της που πολλές φορές ο αναγνώστης, μη μπορώντας να τα συνειδητοποιήσει εύκολα ή να τα κατανοήσει καθόλου, αφήνεται να στροβιλίζεται στη διαρκή τους δίνη…*Προειδοποίηση: το ατελείωτο σαρκαστικό του χιούμορ μπορεί να προκαλέσει τρομερούς προβληματισμούς για όλα τα στερεότυπα της ζωής μας (κυρίως αυτά που νομίζουμε ότι ΔΕΝ έχουμε...).

  • Stavros Soudoulitis
    2018-11-21 07:37

    Η πρώτη δουλειά του Γιώργου Δαμτσιου μου άρεσε σε μεγάλο βαθμό, ωραία και απλή γραφή με ξεκάθαρους χαρακτήρες, αν και δεν κατάλαβα γιατί η ιστορία ήταν βαλμένη στην Αμερική. Δεν μου φάνηκε τόσο διαφορετική η καθημερινότητα απ' ότι αν λεγόταν στην Ελλάδα και εκεί έχασε σε ρεαλισμό κάπως. Αν ο συγγραφέας ζει ή έχει ζήσει εκεί το παίρνω πίσω πάντως! Το τέλος σε επιβραβεύει σε μεγάλο βαθμό. Μη σου τύχει! Στο σύνολο του είναι πολύ καλό βιβλίο και μετά από αυτά που διάβαζα αυτό τον καιρό ήταν πολύ ωραίο ξέσκασμα. Θα περιμένω και την επόμενη δουλειά του.

  • Konstantine
    2018-11-23 07:36

    Για να είμαι ειλικρινής είναι 4.5/5 αστεράκια. Παίρνει 5, γιατί αποτελεί ντεμπούτο.Η αλήθεια είναι, ότι με το που ολοκλήρωσα την ανάγνωση των πρώτων 2 κεφαλαίων και συνειδητοποίησα ότι θα αναγκαζόμουν να διαβάσω μία ιστορία (τα 98 κεφάλαια! που υπολείπονταν) μέσα από την αφήγηση του πρωταγωνιστή προς κάποιον τρίτο... απογοητεύτηκα, με έπιασε πανικός, σύγκρυο κι ανατριχίλα. Ο λόγος: Είναι ελάχιστες οι φορές που ένας συγγραφέας αναλαμβάνει ένα τέτοιο αφηγηματικό εγχείρημα-τέχνασμα και καταφέρνει -όχι μόνο να μη γίνει κουραστικός, αλλά ταυτόχρονα- να αποδώσει την ιστορία του με γλαφυρότητα και εικόνες κι όχι με μία ξερή εξιστόρηση, λες και ακούω τη μάνα μου να μου αφηγείται τις λίστες της με τα ψώνια. Ξεσκονίζοντας την μακρόχρονη μνήμη μου, ίσως μόνο ο Rothfuss με το Name of the Wind να το έχει καταφέρει. Τουλάχιστον για 'μένα. Μετά την ανάγνωση των 100 πρώτων σελίδων σε ένα και μοναδικό sitting, είχε έρθει πια η στιγμή να αναθεωρήσω. Ο Δάμτσιος έχει αναλάβει μία δύσκολη αποστολή στο πρώτο του βιβλίο και κατ' εμέ την φέρνει εις πέρας.Το "Μέχρι την τελευταία του ανάσα" θεωρώ πως έχει να επιδείξει μία σειρά από προτερήματα, αλλά τα σημαντικότερα όλων είναι α) ο ρυθμός του και β) ο πρωταγωνιστής-αφηγητής του.Αν και η αφήγηση του Μίαρς ξεκινάει από την παλαιολιθική εποχή του, όπως προτιμάει ο ίδιος να την ονομάσει, περνάει γρήγορα σε έναν σταθερό ρυθμό εξελίξεων πετυχαίνοντας: πρώτον να μην κουράσει τον αναγνώστη και δεύτερον να κρατήσει το ενδιαφέρον του. Συνειδητοποίησα πως οι σελίδες έφευγαν γρήγορα, το ενδιαφέρον παρέμενε αμείωτο καθ' όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης και χωρίς καλά καλά να το πάρω χαμπάρι είχα διαβάσει το μισό βιβλίο.Όσο για τον αφηγητή, ο Ρόμπ Μίαρς δεν είναι απλά ένας ολοκληρωμένος χαρακτήρας, που πλέον -μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσης- αισθάνομαι σαν να τον γνωρίζω, είναι ένας από τους πρωταγωνιστές που έχουν καταφέρει να μου γίνουν ιδιαιτέρως συμπαθείς, ακόμα και να ταυτιστώ μαζί τους. Πιο συγκεκριμένα: (view spoiler)[Ο Ρομπ Μίαρς ξεκινά στην αρχή του βιβλίου να εξηγεί πως έγινε δολοφόνος, δημιουργώντας την αίσθηση στο αναγνωστικό κοινό -η τουλάχιστον σ' εμένα συγκεκριμένα- πως θα γνωρίσει έναν ψυχοπαθή εγκληματία. Ωστόσο, ο Ρομπ δεν είναι παρά ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο οποίος δυστυχώς έχει φορτωθεί ένα σύννεφο κακοτυχίας πάνω από το κεφάλι του. Η αδυναμία του να κοινωνικοποιηθεί, να μιλήσει στις γυναίκες, η καλοπροαίρετη φύση κι ο χαρακτήρας, η ευπιστία, όλα τα χαρακτηριστικά του τον καθιστούν αξιαγάπητο. Το μοναδικό πρόβλημα είναι η ατυχία και οι δαιμονικές δυνάμεις που επέλεξαν να παίξουν μαζί του. Κατά τ' άλλα, σε πείθει ότι θα μπορούσατε να γίνετε 2 πολύ καλά φιλαράκια. Τέλος, ο τρόπος που αφηγείται σε διαβεβαιώνει ότι διαβάζεις πραγματικά την εξιστόρηση από το στόμα του Μίαρς κι όχι έναν μεταμφιεσμένο Δάμτσιο. (hide spoiler)]Επίσης, στα θετικά πρέπει να προστεθεί η πολύ ικανοποιητική πλοκή, η οποία φαίνεται μελετημένη μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια, με σκοπό να παραδώσει στον αναγνώστη μία ιστορία πανικού, υπολογισμένων συμπτώσεων και παράνοιας. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες ακολουθούν το καλοδουλεμένο παράδειγμα του Ρομπ Μίαρς, έχοντας ο καθένας τις ιδιαιτερότητες και τις αδυναμίες τους, αποτελώντας και οι ίδιοι μία όμορφη πινελιά στον καμβά, που αποτελεί το παρελθόν του πρωταγωνιστή. Ακόμα και ο Τζόουνς, ο ψυχίατρος που ακούει την ιστορία του Ρομπ, που ενώ στην αρχή μου έδινε την εντύπωση ενός πρόχειρου χαρακτήρα, αναποφάσιστου ως προς την συμπεριφορά του και χωρίς κανένα χρώμα, τελικά αποδείχτηκε πολύ πιο ταιριαστός για την ιστορία απ' ότι περίμενα.Τέλος, από το βιβλίο δεν λείπουν οι στιγμές ιδιαιτέρως πετυχημένου σαρκασμού, οι σκηνές που κατάφεραν να κάνουν τις τρίχες μου να σηκωθούν κι εκείνες που με ανάγκασαν να κλείσω για λίγο το βιβλίο και να σκεφτώ τι διάβασα μόλις. Γενικά, μια ολοκληρωμένη αναγνωστική εμπειρία.Από την άλλη, εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος, αφού όλα είναι τόσο τέλεια, γιατί 4.5 κι όχι 5 αστεράκια.Γιατί το "Μέχρι την τελευταία του ανάσα" έχει και τ' αρνητικά του. Αυτό που με κούρασε ιδιαιτέρως ήταν το οπτικό αποτέλεσμα των συνεχών εισαγωγικών και των εισαγωγικών μέσα στα εισαγωγικά και τα ανοιχτά εισαγωγικά και τα κλειστά εισαγωγικα... εισαγωγικά. Δε γνωρίζω αν η ευθύνη βαραίνει περισσότερο τον εκδότη ή τον συγγραφέα και δεν ξέρω αν θα υπήρχε άλλος τρόπος για τον Ρομπ Μίαρς να αφηγηθεί το παρελθόν του στον Τζόουνς, αλλά δυστυχώς η τεχνοτροπία που τελικά επιλέχθηκε θεωρώ πως κουράζει, αφού πολλές φορές από τα επαναλαμβανόμενα εισαγωγικά δεν μπορούσα να καταλάβω ποιος έχει τον λόγο. Επίσης, στα αρνητικά προστίθεται το γεγονός ότι αρκετά από τα στοιχεία που θα με άφηναν με ανοιχτό το στόμα, αυτά τα πράγματα που υπόσχονται ένα mindfucking τελείωμα του βιβλίου και κοσμοϊστορικές ανατροπές που θα με ανάγκαζαν να χοροπηδήσω από την καρέκλα μου... τα περισσότερα ήταν προβλέψιμα. Δεν χρειάζεται να αναφέρω εδώ περισσότερα, όσοι διαβάσετε το βιβλίο θα καταλαβετε τι εννοώ.Σε γενικές γραμμές το "Μέχρι την τελευταία του ανάσα," αποτελεί κάτι παραπάνω από εξαιρετικό εγχείρημα για έναν πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα. Θεωρώ πως ο ρυθμός του είναι κατάλληλος για να κρατήσει κάθε είδους αναγνώστη, το βιβλίο είναι σίγουρα ευχάριστο κι ακόμη κι αν δεν καταφέρει να μπει στο ράφι με τ' αγαπημένα σας στο goodreads, σίγουρα δεν θα σας κουράσει. Έχει τον τρόπο του να γίνεται συμπαθές.Προσωπικά, αν και σπάνια επιλέγω να διαβάσω το συγκεκριμένο είδος λογοτεχνίας (το κατατάσσω στην κατηγορία: Τρόμος Αγωνίας, Μεταφυσικό Μυστήριο, ίσως Μαγικός Ρεαλισμός-με πολλά "), κατάφερε να με κρατήσει, μου δημιούργησε συναισθήματα, πέρασα ευχάριστα... του έλειπε μόνο κάτι για να με κάνει να μείνω με ανοιχτό το στόμα.Υ.Γ: Αναγνώστες άνω των 35, όσοι είστε κρυφοφανς του Stephen King (κυρίως τα στοιχεία της μεταφυσικής του παρέμβασης) κι εσείς που ψάχνεται κάτι διαφορετικό για διάλειμμα από τα βιβλία του Nesbo και του Nesser... τζάμπα διαβάσατε αυτο το review, απλα διαβάστε το βιβλίο.

  • Natasha Pavlitsevits
    2018-11-29 07:35

    Ο Γιώργος Δάμτσιος μας δίνει με το βιβλίο του αυτό μια καλή αρχή! Το μεταφυσικό αυτό θρίλερ διαβάζεται πανεύκολα και έχει έναν ενδιαφέρον βασικό χαρακτήρα. Πάλευα σε όλο το βιβλίο να αποφασίσω αν τον συμπαθώ ή αν τον αντιπαθώ κάργα και κατέληξα ότι στο είναι ένας μάλλον συνηθισμένος φουκαράς, μπλεγμένος σε μια τελείως ασυνήθιστη κατάσταση. Αναρωτιόμουν συχνά μέσα στο κείμενο τι θα έκανα στη θέση του και απάντηση δε βρήκα. Τα μικρά κεφάλαια και ο τρόπος που κλείνουν κάθε φορά εξάπτουν κι άλλο την περιέργεια, κι ενώ υπάρχουν λάθη κοσμοπλασίας / περιγραφών και επιμέλειας, ο αναγνώστης γενικά θα περάσει ωραία αγκαλιά με το βιβλίο. Περιμένω με χαρά την επόμενη δουλειά του Γιώργου Δάμτσιου!

  • Γιώργος Δάμτσιος
    2018-12-12 11:41